Zażółć żółtą gęś

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Aenean non nunc sit amet felis efficitur venenatis a vitae magna. Donec facilisis interdum leo, et viverra neque blandit id. Nullam scelerisque dui id orci viverra, laoreet aliquam sem imperdiet. Praesent nibh elit, suscipit id dui gravida, mattis efficitur purus. Curabitur turpis diam, dignissim faucibus lectus sit amet, consectetur dignissim ligula. Nam ut libero ut risus convallis sagittis vel vel sapien. Cras tincidunt consectetur consectetur. Praesent elementum nulla in mi mattis egestas.

Pellentesque a ultricies leo, id mattis ex. Mauris cursus rutrum tortor, quis laoreet ligula vestibulum vel. Fusce quis auctor magna, in gravida est. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. 

Vestibulum ullamcorper maximus euismod. Mauris facilisis imperdiet erat, sed lobortis eros suscipit aliquam. Donec egestas vel purus et fermentum. Integer sed nisl sed justo egestas lacinia. Cras id tempus justo, in scelerisque lorem. Mauris dapibus quam sit amet commodo consectetur. In hac habitasse platea dictumst. Mauris purus dui, vehicula ac venenatis vel, congue in massa. Phasellus semper diam quis quam molestie mattis. Integer vestibulum, diam sollicitudin efficitur imperdiet, mi erat pharetra nunc, vestibulum placerat tortor diam eget nisl. Fusce id semper nisl. Duis lobortis ex eget lacus bibendum, quis ullamcorper ligula posuere. Sed non nisi ut lorem mollis dignissim.

Prolog

Zobaczyłam tylko ciemność. Ciemność pośród najtęższego chłodu. Blask księżyca oświetlał wszystkie pobliskie skały. W tle słychać było krzyk kobiety. Ktoś ją zabił. Próbowali ją ratować. Ja szłam plażą nie zważając na nic. Wiedziałam, że to nie koniec. Nie ostatnia ofiara. Nie ostatnie krople przelanej krwi. Mokry piasek ochładzał moje stopy, ale myśli nadal gorączkowo krążyły mi po głowie. Dlaczego akurat teraz? Teraz, kiedy wszystko zaczęło się układać w spójną całość? Nie mogłam tego pojąć. Moja (może niezbyt, ale jednak) ludzka osoba nie potrafiła tego zrozumieć. Ginęło coraz więcej ludzi. Słyszy się tylko o coraz to nowszych morderstwach. Strach ściska gardło, a adrenalina pulsuje w żyłach przy każdym wyjściu z domu. Patrzę się na moje dłonie i wiem, że to moja wina. Że nie podołałam. Każdego dnia obiecuje sobie, że podniosę się z gruzów.
Ale jestem zbyt niedouczona.
Zbyt niewinna.
Zbyt samotna.
Zbyt wyodrębniona.
Zbyt słaba.